زمینه و هدف: کودکان با نشانگان داون به علت نارسایی در تحول مغزی و شلی عضلات در دوران اولیه تحول، در صحبت کردن و مهارت های کلامی دارای تأخیر هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر مداخلات ­ روان­ شناختی خانواده ­ محور بر افزایش توانایی های کلامی کودکان دبستانی با نشانگان ­ ­ ­ داون انجام شد. روش: روش پژوهش نیمه ­ آزمایشی و از نوع پیش ­ آزمون – پس ­ آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی کودکان دبستانی 10 تا 11 ساله شهر تهران با نشانگان داون بودند که در سال تحصیلی 96-1395 مشغول به تحصیل بودند. از بین آنها30 نفر به صورت هدفمند انتخاب شده و به شکل تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جای دهی شدند. آزمودنی های گروه آزمایش به مدت 3 ماه در 24 جلسه مداخلات روان شناختی خانواده­ محور را دریافت کردند درحالی که گروه گواه مداخله­ ای در این زمینه دریافت نکردند. ابزار پژوهش، نسخه نوین هوش ­ آزمای تهران – استنفورد بینه (افروز و کامکاری، 1385) بود که در مرحله پیش ­ آزمون و پس ­ آزمون برای هر دو گروه اجرا شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس چندمتغیری استفاده شد. یافته ­ ها: یافته های پژوهش نشان داد مداخلات روان شناختی خانواده­ محور به افزایش توانایی های کلامی دانش­ آموزان با نشانگان داون تحت مداخله منجر می شود. همچنین، این مداخلات سبب ارتقاء استدلال سیال کلامی، دانش کلامی، استدلال کمی کلامی، پردازش دیداری – فضایی کلامی، و حافظه فعال کلامی دانش آموزان با نشانگان داون می شود (سطح معناداری 0/05). نتیجه­ گیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر، مداخلات روان شناختی خانواده­ ­ محور با آموزش راهبردهای لازم به خانواده­ ها توانسته است باعث بهبود عملکرد کلامی کودکان با نشانگان داون شود. استلزام ­ های نتیجه به دست آمده در مقاله مورد بحث قرار گرفته است.

زمینه و هدف: دوران پیش از دبستان نقش اساسی در رشد و تحول کارکردهای شناختی هر فردی دارد، بنابراین هدف پژوهش حاضر تاثیر مداخلات بهنگام آموزشی خانواده محور بر کارکردهای شناختی کودکان 3 تا 6 سال بود. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را، کلیه کودکان 3 تا 6 ساله ی شهر یاسوج، تشکیل می داد؛ به همین منظور تعداد 90 کودک (45 نفر در گروه آزمایش و 45 نفر در گروه کنترل) با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی چندمرحله ای انتخاب و در دو گروه به تصادف جایابی شدند. ابزار مورداستفاده در این پژوهش، مقیاس هوشی وکسلر کودکان پیش دبستانی (ویرایش سوم) بود. پس از انجام پیش آزمون، مداخلات آموزشی خانواده محور در 20 جلسه بر روی گروه آزمایش اجرا گردید. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 23 صورت گرفت. یافته ها: نتایج آماری نشان داد آموزش مداخلات آموزشی خانواده محور بر کارکردهای شناختی کودکان 3 تا 6 ساله شهر یاسوج موثر بود. به عبارت دیگر بین گروه های آزمایش و کنترل به لحاظ خرده مقیاس کلامی، خرده مقیاس عملی و مقیاس کل، تفاوت معنی داری وجود داشت (001/0≥ P). نتیجه گیری: با توجه به اثربخشی آموزش مداخلات آموزشی خانواده محور بر کارکردهای شناختی، پیشنهاد می شود از این روش به منظور بهبود کارکردهای شناختی کودکان 3 تا 6 سال استفاده گردد.

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مداخلات بهنگام روان شناختی و آموزشی خانواده محور بر رفتار سازشی فرزندان دارای نشانگان داون زیر 5 سال در شهر اصفهان انجام گرفت.روش: پژوهش از نوع آزمایشی بود و از طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد. بدین منظور والدین 36 فرزند مبتلا به نشانگان داون به صورت تصادفی ساده انتخاب و در دو گروه کنترل و آزمایشی گمارده شدند و برای جمع آوری داده ها از مقیاس رفتار سازشی واینلند استفاده شد.یافته ها: تحلیل داده های پژوهش با استفاده از روشهای آماری تحلیل کواریانس نشان داد که تفاوت بین عملکرد فرزندان با نشانگان داون در دو گروه مداخله و کنترل در رفتار سازشی و خرده مهارتهای آن معنادار است. نتیجه گیری: مداخلات بهنگام روان شناختی و آموزشی خانواده محور بر بهبود رفتار سازشی فرزندان دارای نشانگان داون تاثیر دارد. 

پژوهش با هدف تعیین تاثیر مداخلات بهنگام روان شناختی و آموزشی خانواده محور بر تحول مهارت های شناختی و اجتماعی کودکان اتیسم انجام گرفته است. به این منظور 36 کودک اتیسم زیر 5 سال به صورت تصادفی انتخاب و به گروه آزمایشی و کنترل اختصاص داده شدند. ابتدا آزمون سنجش رشد نیوشا (1387) در حیطه های رشد مهارت های شناختی و اجتماعی، بر روی کودکان اتیسم هر دو گروه (پیش آزمون) اجرا و پس از ارائه برنامه مداخله در 15 جلسه 90 دقیقه ای در طی 6 ماه، مجددا آزمون نیوشا بر روی گروه آزمایشی، اجرا و با استفاده از تحلیل کوواریانس تجزیه وتحلیل شد. با توجه به نتایج تحلیل کوواریانس بین جنس و گروه در اثربخشی مداخلات بهنگام روان شناختی و آموزشی خانواده محور بر میزان رشد شناختی و اجتماعی کودکان اتیسم اثر تعاملی وجود ندارد. همچنین نتایج نشان داد که تفاوت بین عملکرد دو گروه آزمایش و کنترل در متغیر مهارت های شناختی (p<0.0001) و اجتماعی (P<0.0001) معنی دار است. بنابراین با توجه به نتایج به دست آمده می توان چنین نتیجه گرفت که مداخلات بهنگام روان شناختی و آموزشی خانواده محور بر رشد مهارت های شناختی و اجتماعی کودکان اتیسم زیر 5 سال تاثیر مثبت دارد.

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مداخلات به هنگام روان شناختی و آموزشی خانواده محور بر رشد حرکتی کودکان با نشانگان داون زیر 5 سال در شهر اصفهان انجام گرفت.روش بررسی: در این پژوهش تجربی و مداخله ای، والدین 36 کودک مبتلا به نشانگان داون که به صورت تصادفی ساده انتخاب و به طور تصادفی تعادلی در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند، با استفاده از مدل مشاوره ای «هورن بی» تحت مداخلات روان شناختی و با حضور در جلسات آموزشی تحت مداخلات آموزشی قرار گرفتند. برای جمع آوری اطلاعات از نماگر رشد حرکتی ویندرز و مقیاس رشد روانی - حرکتی گزل استفاده شد. داده های حاصل از پژوهش با استفاده از روش های آماری تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: با تحلیل داده های به دست آمده مشخص شد که عملکرد کلی فرزندان با نشانگان داون زیر 5 سال، بین دو گروه مداخله و کنترل در مقیاس های رشد و تحول حرکتی، هم در زمینه رشد روانی - حرکتی و هم در زمینه مهارت های حرکتی درشت، تفاوت معنا داری دارد (001/0> p).نتیجه گیری: مداخلات به هنگام روان شناختی و آموزشی خانواده محور در والدین کودکان مبتلا به نشانگان داون، موجب افزایش رشد روانی – حرکتی و مهارتهای حرکتی درشت فرزندان آنها می شود.

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر مداخلات به هنگام روان شناختی و آموزشی خانواده محور، بر سلامت روانی مادران دارای فرزند با نشانگان داون زیر 5 سال در شهر اصفهان بود. روش انجام پژوهش آزمایشی و از طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد. بدین منظور مادران 36 کودک با نشانگان داون به صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه (18 نفر گروه آزمایش و 18 نفر گروه کنترل) گمارده شدند. برای تعیین سلامت روانی مادران از پرسشنامه 28 سوالی سلامت عمومی استفاده گردید. داده های حاصل از پژوهش، با روش های آماری تحلیل کوواریانس یک متغیره (ANCOVA) و چند متغیره (MANCOVA) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که بین عملکرد گروه مداخله و کنترل در آزمون سلامت روانی و خرده مقیاس های آن تفاوت معنی دار است، یعنی مداخلات به هنگام روان شناختی و آموزشی خانواده محور، بر ارتقای سلامت روانی مادران دارای فرزند با نشانگان داون زیر 5 سال تاثیر دارد.

1هدف سندرم داون شایع ترین ناهنجاری کروموزومی در نوزادان زنده متولد شده است که منجر به کم توانی ذهنی و جسمی کودکان و افت کیفیت زندگی و سلامت روان والدین می شود. هدف از این مطالعه ارزیابی تأثیر مداخلات آموزشی بهنگام خانواده محور بر بهبود کیفیت زندگی و سلامت روان مادران کودکان مبتلا به سندرم داون است.  روش بررسی در این مطالعه کارآزمایی بالینی یک سو کور، با کمک پرسش نامه سلامت روان غربالگری انجام شد و 70 مادر کودک مبتلا به سندرم داون مراجعه کننده به انجمن سندرم داون، به روش در دسترس انتخاب و به صورت بلوکه بندی تصادفی ساده در 2 گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. نمونه ها در ابتدا پرسش نامه ها را تکمیل کردند. سپس برای مادران در گروه کنترل کارگاه روان شناختی مطابق برنامه تشکیل شد و در گروه آزمایش تکنیک های مداخله بهنگام به صورت تئوری و عملی آموزش داده شد و کتابچه آموزشی و چک لیست انجام تمرین در اختیار مادران قرار گرفت و در 4 جلسه 1 ساعته به مدت 4 هفته به صورت انفرادی، تمرین های مناسب هر کودک آموزش داده شد. پس از آموزش های اولیه، کلیه مادران به مدت 3 ماه به صورت هفتگی تحت پیگیری تلفنی قرار گرفتند. در انتهای پژوهش مجدداً پرسش نامه های اولیه تکمیل شدند و داده ها در محیط نرم افزار آماری SPSS نسخه 21 با استفاده از آزمون های آماری من ویتنی و ویلکاکسون تجزیه و تحلیل شد. یافته ها سلامت جسمانی در گروه آزمایش تغییر معنی داری پیدا نکرد (p=0/095). سلامت روانی ارتقا یافت (p=0/002). سلامت اجتماعی تغییر معنادار یافت (p=0/00) و سلامت محیط نیز بهتر شد (p=0/00). امتیاز کل کیفیت زندگی نیز در گروه آزمایش ارتقا یافت (p=0/001). از نظر علائم روان شناختی نیز افسردگی در گروه آزمایش کمتر شد (p=0/00). اضطراب و استرس نیز کمتر شد (p=0/00). نتیجه گیری نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد مداخله بهنگام روان شناختی و آموزشی خانواده محور با تمرکز بر مادران با 4 جلسه آموزش انفرادی و پیگیری 3 ماهه احتمالاً می تواند در بهبود شاخص های کیفیت زندگی و سلامت روان مادران کودکان با سندرم داون به کار رود. ولی برای ارتقای کیفیت زندگی در ابعاد جسمی و اجتماعی، تداوم زمان مداخله یا مداخله با روش های دیگر لازم است.

مقدمه: هدف این مطالعه مقایسه میزان اثربخشی مداخله شناختی- رفتاری فردی و گروهی در کاهش نشانگان روان شناختی زندانیان است.روش: تعداد 48 نفر زندانی مرد به طور تصادفی نظام دار از بین زندانیان مرد انتخاب و سپس به طور تصادفی در سه گروه با حجم مساوی قرار گرفتند. 16 نفر از این افراد، در جلسات روان درمانگری «شناختی- رفتاری» فردی و گروهی (درمان هم زمان) و 16 نفر فقط در جلسات روان درمانگری «شناختی- رفتاری» فردی (درمان فردی) شرکت داده شدند. 16 نفر دیگر نیز در فهرست انتظار قرار گرفتند (گروه کنترل). جهت بررسی وضعیت روان شنـاختی آزمودنی ها قبل و بعد از اعمال مداخله از GHQ و SCL-90-R و مصاحبه تشخیصی توسط روان پزشک بر اساس ملاک های DSM-IV-TR استفاده شد. داده ها نیز با استفاده از آزمون تحلیل واریانس چند متغیری مورد تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: بعد از مداخله، زندانیان هر دو گروه «درمان هم زمان» و «درمان فردی»، نسبت به زندانیان گروه کنترل، در شاخص های آزمون های GHQ و SCL-90-R کاهش نشان دادند (P<0.001).نتیجه گیری: اگرچه هر دو رویکرد «درمان همزمان» و «درمان فردی» بر کاهش نشانگان روان شناختی زندانیان مرد تاثیر دارد، اما میزان اثربخشی درمان هم زمان بیش تر از درمان فردی است. نتایج پیگیری 8.5 ماه پس از خاتمه درمان حاکی از پایداری اثر مداخلات صورت گرفته روی زندانیان هر دو گروه بوده به طوری که طی این مدت هیچ یک از آنها به خاطر انجام مجدد جرم به زندان بازنگشتند.